در شبی که ستاره های قشنگ در آسمان سیاه شب می درخشید از خواب

برخاستم خدا را دیدم که بالای سرم نشسته بود و داشت مرا تماشا می کرد

وقتی دید که بیدار شده ام گفت : نمی خواستم از خواب شیرین و ناز بیدارت کنم .

من که حیرت زده شده بودم گفتم : اختیار دارید این چه حرفی است ؟

به دنبالش پرسیدم . شما این جا چه کار می کنید مگر نباید در آسمانها باشید ؟

دستش را بر روی شانه ام گذاشت و گفت : من در همه جا کنار شما هستم

خیلی نزدیکتر از آنچه که فکرش را می کنید ولی افسوس که بسیاری از شما

این را فراموش می کنید.

گفتم : از چیزی آزرده خاطرید؟ گفت : از این که بسیاری از بنده هایم مرا فراموش

کرده اند؟ در حالیکه که من همیشه به فکرشان هستم از این که فراموش کرده اند

از کجا آمده اند و چگونه ؟ چطور به  این جایگاه رسیده اند ؟ از این که در این دنیا طوری

زندگی می کنند  که گویی همیشگی اند و دنیای دیگری نیست

هر دو چند لحظه ساکت ماندیم و بعد من سکوت شب را شکستم و در حالیکه سرم

را پایین انداخته بودم گفتم : من غرق گناهم خجالت می کشم با شما صحبت کنم .

خدا دستش را روی چانه ام گذاشت و سرم را بالا آورد و گفت :

تو نام توبه را بنویس امضا کردنش با من

عرق سردی روی پوست تنم نشست و یاد این یت سعدی افتادم :

کرم بین و لطف خداوندگار گنه بنده کرده است او شرمسار

در همین موقع باران شدیدی شروع به باریدن کرد و در حالیکه خدا نوازشم

می کرد گفت : منتظرت هستم صدای رعد و برق بلندی مرا از خواب پرانید از

پنجره که به بیرون نگاه کردم دیدم که :

باران می آید
 

نوشته شده در جمعه 27/9/88ساعت 12:46 عصر با قلم فرشید دل نوشته ( ) | |